"Marianne behoorde tot de erfenis"

Marianne werd in 1947 in Voorburg geboren als derde meisje van het gezin De Waardt. Een prachtige gezonde baby. Een paar weken na de geboorte ging het mis. Marianne zag geel. Te geel. Ze leed aan hyperbilirubinemie. Doordat de dokter dit te laat onderkende, liep Marianne hersenschade op. Haar familie zag haar veranderen van een wolk van een baby in een onhandelbaar kind. Vanaf 1951 woont Marianne op de Willem van den Bergh.

Na Marianne werden vier jongens geboren. Tot vijf jaar geleden was er weinig contact tussen Marianne, haar zus Hannie en haar broers. Zus Ineke had de zorg naar zich toegetrokken. Ineke overleed in 2011. "Marianne behoorde tot de erfenis." Hannie Braamskamp-De Waardt en Aad de Waardt vertellen over de bijzondere plek van Marianne in het gezin.

"Het klinkt natuurlijk heel hard als ik zeg dat Marianne tot de erfenis van Ien behoorde", zegt Hannie, "maar toen Ien overleed, kregen wij er een zorg bij. Nu zie ik dat anders. Ik ben blij dat ik Marianne goed heb leren kennen. Ien is uit mijn leven gegaan en Marianne is gekomen." Aad voelt dat net zo: "De band tussen Marianne en Ineke was zo hecht. Daar kwam je gewoon niet tussen. Hannie en ik gaan nu geregeld naar haar toe. Als ik dan met haar wandel, voelt ze echt als mijn zus."

Een vervelend kind

Marianne woont al bijna 65 jaar bij de Willem van den Bergh in Noordwijk. Hannie: "Tot haar vierde verzorgde moeder haar thuis. Moeder sliep bijna niet meer. Marianne kon niet alleen zijn. Ondanks al die zorg, moest ze mijn moeder niet. Ik vond Marianne een vervelend kind. Ze maakte alles kapot. Ik kon daar niet mee omgaan. Mijn zus Ineke wel. Dat is altijd zo gebleven. Marianne was gek op haar, niet op mij. Ien had zich de zorg toegeëigend. Dat deed ze ook goed, ze maakte er altijd een feestje van. Wij hebben dat zo gelaten. Het grappige is wel dat Marianne mij na het overlijden van Ineke heeft geaccepteerd als de nieuwe Ineke. Gek hè? Wij lijken als twee druppels water op elkaar, maar we zijn heel anders."

Marianne behoorde tot de erfenis
Hannie Braamskamp-deWaardt en haar zus Ineke

Privé-zorg

Tot haar 21e hebben de ouders De Waardt de zorg van Marianne bekostigd. Dat was bijzonder, want binnen de Willem van de Bergh was dat maar bij twee bewoners het geval. Eens in de maand kwam Marianne naar huis. "Zuster van de Poel kwam dan mee," vertelt Hannie. "Zij kon Marianne heel goed aan. Door haar was de thuiskomst van Marianne mogelijk." Het gezin De Waardt ging ook om de zaterdag naar Noordwijk. Aad: "Vader maakte het uitje altijd leuk. We gingen naar Marianne en ook naar de tuin, het strand of een leuk koffietentje. Dat was een bijzondere plek, want je mocht niet overal met een gehandicapt kind naar binnen. Ik heb goede herinneringen aan die uitjes." Dat geldt niet voor Hannie: "Ik had moeite met de bewoners van de Willem van de Bergh."

Het contact verwatert

Toen de kinderen van het gezin De Waardt trouwden, verwaterde langzaam het contact met Marianne. Behalve dan tussen Ineke en Marianne. Hannie is in 47 jaar bijna nooit op de Willem van den Bergh geweest. Ook Aad kwam er zelden. Toen Marianne 50 werd, heeft Ineke een groot diner georganiseerd op de Willem van den Bergh. "Toen kon ook de koude kant met haar kennis maken", lacht Hannie. "Zo lopen die dingen. We wisten dat Marianne bij Ineke in goede handen was. We hadden een druk leven. En niet te vergeten: Noordwijk is ver weg. Een enkele reis per auto is voor Aad en mij ruim twee uur rijden. We hebben er weleens over gedacht om haar bij de Willem van den Bergh weg te halen, bijvoorbeeld naar Ermelo. Maar voor mijn broer Hugo, die ook graag en veel bij Marianne komt, was Noordwijk beter te bereiken. Bovendien hoort ze ook echt op de Willem van den Bergh. Iedereen kent haar. En ik moet zeggen dat de laatste jaren de zorg aan Marianne ook heel goed is. Er wordt echt gekeken naar wat zij nodig heeft. Ze krijgt veel aandacht en liefde. Dat is fijn voor Marianne. En het doet mij en mijn broers goed."

Binding

Terugkijkend op het leven van Marianne zouden Aad en Hannie het niet anders doen. Hannie: "Natuurlijk had ik achteraf al langer die bijzondere band met Marianne willen voelen. Maar dat gevoel was er gewoon niet. Ik mis Ineke verschrikkelijk. Maar ik ben blij dat ik na haar overlijden Marianne heb leren kennen." Aad: "We zijn een hechte familie. We hebben onze eigen gezinnen en we hebben elkaar. Marianne is een soort bindmiddel."