« Terug

Alles is familie

Alles is familie

Je kiest elkaar niet, maar je hoort bij elkaar. Je vindt elkaar niet altijd aardig, maar je bent met elkaar verbonden. Je wilt soms even wegvluchten, maar het is toch fijn als iedereen er is. Dat alles is familie.

De cliënten met wie ik werk, hebben elkaar niet gekozen maar wonen als een familie in één huis. Ze vinden elkaar niet altijd aardig, maar als er iemand weg is, dan klopt het plaatje niet meer. Soms lijken ze elkaar niet te zien, maar toch weten ze meer van elkaar dan we denken.

Een lege plek aan tafel

Laatst was Jan een poos opgenomen in het ziekenhuis. Aan tafel bleef zijn stoel steeds leeg. Voor we met de maaltijd begonnen, vroeg ik voor de grap iets aan Jan. Jan gaf natuurlijk geen antwoord, maar de twee cliënten die ik eigenlijk een beetje aan het prikkelen was hierdoor, zeiden ook niets. Dus wat dwingender zei ik: "Jan, ik vroeg je iets". Weer hoorde ik natuurlijk niets en zogenaamd verbaasd vroeg ik een cliënt "Waarom zegt Jan niks?". "Jan is weg", luidde het antwoord. "Is Jan weg? Waar is hij dan?". "Op visite bij zijn broer", is wat ik ongeveer verstond. Dat was voor haar de meest logische reden voor zijn afwezigheid.

Thuis

Jan kwam tussen de opname door ieder weekend terug, nestelde zich op zijn eigen plekje op de bank en zat met dezelfde vanzelfsprekendheid zijn kopje koffie te drinken. Hij was thuis. Thuis waar iedereen je kent en waar je heel gewoon je plekje weer vindt. Thuis waar je gewaardeerd wordt, maar ook gewezen wordt op je onvolkomenheden. Thuis waar je je ondanks alles toch geliefd mag voelen.

Goudeerlijk

Ook als begeleider ben ik onderdeel van dat thuis. Als het even kan, wil ik een gewaardeerd lid van de ‘familie’ zijn. Ik geloof dat ze me wel waarderen, maar soms vinden ze me geloof ik een beetje druk. Ik praat te veel en ik zing niet zo mooi, vooral ‘s morgens. Geen collega durft het eerlijk te zeggen, maar gelukkig zijn mijn cliënten goudeerlijk.

Rust in de tent

Eén cliënt doet zijn handen voor zijn oren als ik per ongeluk toch zing in de badkamer. Ik probeer er de hele dag aan te denken: "Niet bij hem in de buurt zingen, niet zo veel praten bij haar". Bij de dienstoverdracht gaat het mis, ik heb zoveel te vertellen.  Dan ben ik vrij, loop naar de deur en op het moment dat ik naar buiten stap, hoor ik een cliënt zeggen: "Zo! Rust in de tent!".

Marga van der Ree (begeleider)

Reacties

Reacties

Er zijn nog geen reacties. Word de eerste.