« Terug

Even niet

Even niet

Even niet

‘Ik heb er wel eens aan gedacht om haar van de trap te duwen, zo klaar was ik ermee.’ ‘Ik heb hem in gedachten wel eens in de tuin gezet, midden in de winter, met de deur op slot.’ ‘Soms zou ik willen dat ze nooit geboren was.’ Een greep uit quotes van ouders over de gedachten die zij soms hebben over hun kind met een verstandelijke beperking. Anoniem, uiteraard. Want er is nog altijd een groot taboe op dit soort uitspraken. Niemand wil die ouder zijn die een hekel heeft aan zijn eigen kind. Die zijn kind misschien wel eens wat aan zou kunnen doen. En dat bén je natuurlijk ook helemaal niet. Ook niet als je dit soort gedachten hebt.

Eerlijk zijn

Het recht om het allemaal even niet te accepteren. Het recht om er echt even helemaal doorheen te zitten. Kapot. Doodmoe. Niet meer voor rede vatbaar. Dat recht heb je als ouder. Ook als ouder van een beperkt kind. Je blijft die liefdevolle, zorgende ouder. Het zijn maar momentopnames van gedachtes en gevoelens. Die niet maken wie je bent. Sterker nog: het helpt je om daarna weer met nieuwe moed in de wereld van je kind te stappen. Er te zijn en te zorgen, met dat eeuwige geduld. Niemand hoeft gelijk Bureau Jeugdzorg te bellen. En ook voor jezelf weet je dat je al die dingen niet echt zal doen. Maar zullen we er voortaan, met elkaar, wel eerlijk over zijn? Dat het gewoon af en toe zo is?

Is dit mijn kind?

Ik doe vast een voorzetje. Soms kijk ik naar Kate en denk ik ‘ben jij mijn kind?!.’ Met die rare geluiden, zwaaiende armen. Met dat kwijl, almaar druppend over haar kin. In de maanden dat ze nauwelijks wilde slapen, nacht in nacht uit, heb ik staan schreeuwen. Niet tegen haar, nog net niet. Maar wel tegen het plafond. Mijn vuisten zo hard gebald dat de nagels in mijn handpalmen stonden. En ik heb me serieus wel eens afgevraagd of mijn leven zo nog wel zin heeft. Nu ik altijd maar moet zorgen, nauwelijks nog op vakantie kan. Ons huis altijd is gevuld met harde geluiden, gegil en tig hulpverleners. En daarover huil ik. In het begin heel erg veel, maar nog steeds wel eens. Tranen met tuiten. Een enorme snotneus, waarbij het gekwijl van Kate in het niet valt!

En daarna?

Daarna haal ik heel diep adem. Blaas ik nog eens heel diep uit. Verdwijnt de waas. En zie ik ineens Kates mooie glimlach weer. Besef ik hoeveel ik van haar houd. Recht ik mijn schouders. En ga ik er weer voor!

Auteur: Krista Okma, pedagoog én moeder

Reacties

Reacties

Bertine
Beste Krista, wat een mooi en eerlijk geschreven blog heb je geschreven. Ik ben het met je eens dat deze eerlijke woorden juist hardop uitgesproken mogen worden, dat maakt iedere ouder ook gewoon een mens. Veel geluk met elkaar en blijf vooral eerlijk ! Hartelijke groet, Bertine
Geplaatst op 7-1-16 20:19.
Marga
Wat een mooi en eerlijk verhaal. Alle liefde en geduld toegewenst.
Geplaatst op 7-1-16 23:06.
Wijnand
Dit verhaal heb ik niet gescand op de Portal, maar echt gelezen. Met aandacht. Goed dat je de dingen die je soms denkt niet altijd doet. wijnand
Geplaatst op 8-1-16 9:11.
Debbie
Phoe...ben er stil van. Zo belangrijk dat er bij begeleiders kennis en begrip is voor dit stuk. Wat mis ik dat nu zeg...
Zo veel oordelen, zo uit hun eigen beleving, zo niet vanuit een moeders standpunt.
Wees je bewust van je plek als hulpverlener.
Geplaatst op 8-1-16 10:37.