« Terug

Gezien worden

Gezien worden

Gezien worden

We hebben een discussiemiddag. Met ouders en brussen van zorgintensieve kinderen. ‘Ik wil graag gezien worden,’ zegt de jongedame naast me. Ze is een brus. Een brus die altijd keihard haar best heeft gedaan om haar moeder vooral niet tot last te zijn. Want die had het al zo zwaar. Met haar verstandelijk beperkte zus. Een brus die zichzelf altijd heeft weggecijferd. Net als haar moeder zelf overigens.

“Een brus is een broer of zus van iemand met een verstandelijke beperking”

Zonder kus naar school

‘Om die reden doen wij veel één op één uitjes,’ reageert een moeder die ook aan tafel zit. Maar daar zit het hem niet in, volgens de brus. ‘Het zat hem echt in de kleine dingen. Dat mijn moeder ’s ochtends te moe was om op te staan. Waardoor ik alleen mijn boterhammetjes stond te smeren. En de deur achter me dichttrok, op weg naar school. Zonder een kus, een ‘veel plezier schat’. En een ‘ben benieuwd naar je verhalen straks’. Dus niet een hele dag in Artis naar aapjes kijken. Zo’n dag waarop het verplicht gezellig moet zijn. Maar gewoon een simpele knuffel op zijn tijd. Even een moment van aandacht. Helemaal voor mij alleen.’

Goed willen doen

‘Was het moeilijk voor jou dat je moeder zich zo wegcijferde?’ vraagt iemand anders. ‘Ja’, antwoordt de brus volmondig. Ondertussen begint een andere brus te huilen. Ze zit naast haar moeder. Die net heeft verteld dat ze haar verlangens al lang geleden heeft opgegeven. Haar zangcarrière bijvoorbeeld. Terwijl haar oud-collega’s ondertussen de weg naar roem en succes vonden. Ze wrijft troostend over het been van haar dochter. Heeft altijd het gevoel gehad er goed aan te doen haar eigen verlangens opzij te zetten. Zich nooit gerealiseerd wat dit deed met haar andere kind.

Heftig statement

‘Ik vind dat je de verantwoordelijkheid hebt om je niet te verschuilen, achter de beperking van je kind. Dat je moet verder leven en gelukkig mag zijn. En dat een beperkt kind geen reden mag zijn om brussen te verwaarlozen,’ gooit iemand anders in de groep. Een heftig statement, waar ik het overigens helemaal mee eens ben. Het is even stil aan tafel. Een andere moeder belicht de andere kant. ‘Bij ons is het juist andersom. Mijn spastische zoon is de onzichtbare. Ik vergeet vaak helemaal te vragen of hij iets wil drinken. Gelukkig heeft hij nu een spraakcomputer. Dan hoor ik ‘ook’ uit de hoek komen, als ik de cola-fles alweer in de koelkast wil zetten.’ Tja, gezien worden, willen we allemaal. En begint door jezelf te laten zien. Of door ‘ook’ in te typen, op je spraakcomputer.

Auteur: Krista Okma, pedagoog én moeder

Reacties

Reacties

Er zijn nog geen reacties. Word de eerste.