« Terug

Openheid zorgt voor begrip

Openheid zorgt voor begrip

Openheid zorgt voor begrip

"Allemaal dienen we hetzelfde doel: de cliënt tot zijn recht laten komen. Toch is samenwerking tussen ouders en cliëntbegeleiders moeilijk. Hoe je ouders en medewerkers elkaar beter laat begrijpen? Wat mij betreft: meer openheid over de emoties die ouders ervaren bij het loslaten van hun kind. En vooraf de samenwerking bespreken.

Zelf ben ik ouder van een gezonde zoon van 16 jaar. Stapje voor stapje laat ik hem steeds meer los. Dat vind ik soms al best moeilijk. Hoe moeilijk moet het dan niet zijn om je kind uit handen te geven als het extra kwetsbaar is door een beperking? Wanneer ouders noodgedwongen hun kind bij ons laten wonen, voelt dat als een sprong in het diepe. Dat kan emoties met zich mee brengen. Soms met bijbehorend rouwproces.

Begeleiders willen ouders ontzorgen en laten zien dat hun kind in goede handen is. Zonder de ouders ermee te ‘belasten', zoeken begeleiders oplossingen en regelen zoveel mogelijk. Ze hebben er immers voor doorgeleerd. Maar dat wil niet zeggen dat zij nooit twijfelen of ze het goed doen. Of geen problemen tegenkomen waar ze niet direct een antwoord op hebben."

Je niet gehoord voelen

"Begeleiders zijn zich vaak onvoldoende bewust van het proces waarin ouders zitten. Dit uit zich dan in strijd over kleine dingen. Zo coachte ik een team waarin een conflict ontstond tussen een ouder en de begeleiding over hoeveel fruit een cliënt mocht eten. Samen met het team heb ik toen gekeken waar het nou eigenlijk om ging. Wat de heftige emoties opriep. De conclusie was dat beide partijen zich niet gehoord voelden. Ouders niet in hun ervaring, liefde en zeggenschap over hun kind. ‘Wie ben jij om te bepalen hoeveel fruit mijn kind mag.' Begeleiders voelden zich niet erkend in hun inzet en deskundigheid en hun verantwoordelijkheid voor de hele groep cliënten."

Vertrouwen

"Voor een beter begrip is het belangrijk dat ouders met de begeleiding bespreken wat het voor hen betekent om hun kind los te laten en de zorg aan anderen toe te vertrouwen. Wat zij het moeilijkst vinden, hoe zij betrokken willen blijven, en welke verantwoordelijkheden wie heeft. En hoe kaart je het aan als je het ergens niet mee eens bent? Daarnaast mogen begeleiders best aangeven dat ze het soms ook niet weten. En advies van ouders vragen. Pas dan komt er ruimte en vertrouwen. Vertrouwen om samen naar de beste oplossingen te zoeken, waarbij iedereen zich gehoord voelt."

Auteur: Annie Glas, teamcoach regio Noordwest-Nederland
Reacties

Reacties

Er zijn nog geen reacties. Word de eerste.