“Alle hens aan dek”

Op 1 februari startte ik in de functie van regiodirecteur bij ’s Heeren Loo Het Westerhonk. Na een korte inwerkperiode en de tijd voor kennismakingen, kwam ik in een stroomversnelling van ongekende vormen terecht. Ik ben een doener en houd van actie, maar wat een vliegende start heb ik ervaren door de intrede van het nare coronavirus begin maart. Want vanaf dat moment bepaalde de hectiek mijn agenda. Ik kom uit de ziekenhuiswereld, dus voor mij is het snelle handelen en beslissen in situaties van ziektedreiging of crises niet vreemd. Maar dat wil niet zeggen dat het me gemakkelijk afgaat. Het werd alle hens aan dek. Samen met iedereen om mij heen; ik stond er tenslotte niet alleen voor.

De berichten over de uitbraak van corona in de wereld gingen vooraf aan de aankondigingen van ons kabinet en de voorbereidingen bij ’s Heeren Loo. Een kernteam in Monster startte in het weekend van 14 maart en vanaf dat moment werd elke werkdag geopend en afgesloten met een rondje updates en beslissingen. Het werd denken in scenario’s. Wat als er een totale lockdown komt en wat betekent de intelligente keuze van Nederland? Wat als er besmettingen zijn of zelfs cliënten overlijden? Welk getraind team van professionele begeleiders en artsen staat stand-by in welke isolatiewoningen? Wat sluiten we voorlopig, zoals het restaurant, de boerderij, de kerk-/uitvaartdiensten, de groenvoorziening? Welk effect heeft het voortzetten van de dagbesteding in de woningen, het weren van bezoekers en recreanten en het uitvoeren van alleen de hoognodige medische behandelingen zoals tandarts, fysio, pedicure? Hoe vertel je dit en hoe zorg je dat het ook wordt begrepen, door onze cliënten met verschillende niveaus, hun ouders en verwanten, de vrijwilligers, de buurtbewoners en de medewerkers. Eén ding is zeker: door angst of verandering kun je vechten, vluchten of bevriezen.

Het zijn de duivelse dilemma’s van Rutte in het klein. En ook ik ervaar dagelijks: wat je ook beslist, er is begrip en er is weerstand. Logisch. Ik ben moeder van drie zoons. Zij wonen nog thuis en samen met mijn man is het ook daar alle hens aan dek. Geen bezoek aan mijn moeder, alleen even naar de supermarkt, geen school maar wel toetsen voor de jongens. Mijn man werkt thuis en ik elke dag op het Westerhonk met een beperkte groep collega’s op afstand om me heen. Nee, ik kan me niet helemaal verplaatsen in de verwanten die hun kind in veilige handen moeten toevertrouwen aan de begeleiders. En dat je hen niet mag bezoeken of dan liever terug in huis wil nemen. Een moeder- en vaderinstinct gaat veel verder dan alle redenaties en argumenten waarom wij moeten kiezen voor of over het leven van hun kind of verwant. En dat doet soms pijn.

Ook de reacties van cliënten raken me in mijn hart. Als ze me aanspreken in mijn pauze buiten: “Ik snap het hoor Colette, maar ik mis mijn werk en mijn vrienden zo,” of “Wanneer wordt het weer normaal; ik red het wel hoor, maar wanneer dan?” Ik ben blij dat de filmpjes die ik maak goed aanslaan. Ze worden bekeken op TV Westerhonk, YouTube en Facebook; ik word zelfs herkend van de WOS. Maar wat een shock toen er na zoveel weken goed nieuws toch vijf cliënten ziek werden. En daar staat dan mijn vreugde tegenover toen zij allemaal weer gezond en wel thuis aan het gebak zaten en rondfietsten.

Daarom kan ik hier alleen maar benadrukken, dat ik respect heb voor ieders gevoel, begrip, angst en onrust. Je kunt erop vertrouwen dat we er alles aan doen om veilige en weloverwogen keuzes te maken in deze voor iedereen zo onrustige tijd. Ook omdat we nog niet weten wat de effecten van de versoepeling van de maatregelen zijn, zullen we per dag kiezen én werken aan de beste zorg voor onze cliënten. Stap voor stap en mogelijk weer een stapje terug, maar wel vooruit. Totdat er een vaccin voor ons is. Hopelijk is dát snel. Mag ik ook blijven rekenen op jouw steun?

Colette van Driel, regiodirecteur

Gerelateerde items

Terug naar boven