Vacatures 10 nieuw

Begeleiders met bezieling bloggen: Marco Leeuw

Begeleider Marco Leeuw vertelt over zijn werk in de gehandicaptenzorg

Je kent het wel: op een verjaardag vraagt een verre achterneef ‘wat voor werk je doet’. Als je dokter, chauffeur of postbode bent is dat eenvoudig. Maar wat als je in de gehandicaptenzorg werkt, als begeleider? Dan laat je werk zich niet in één woord of zin vatten. Vandaar dat een aantal begeleiders met bezieling aanbood om te bloggen over hun werk. Ze vertellen over persoonlijke uitdagingen, hun loopbaan én wat hen dagelijks drijft. Eén ding staat al vast: werken in de gehandicaptenzorg, wát een vak!

Deze week vertelt Marco Leeuw uit Dronten, hoe hij via een omweg tóch in de zorg belandde.

Gewoon geld verdienen, dat is wat ik wilde toen ik van school ging. Ondanks dat een beroepskeuzetest mij een toekomst in de ‘zorg’ aanraadde. En mijn ouders dit ook echt bij me vonden passen. Maar je bent jong, recalcitrant en je wilt wat. Ik ging mijn geluk beproeven in het bedrijfsleven. En toch vertel ik hier mijn verhaal als begeleider in de gehandicaptenzorg. Waar ging het ‘mis’?

In één woord geweldig

Een meeloopdag bij locatie Groot Emaus in Ermelo, waar jongeren met een beperking en gedragsproblemen wonen, deed het ’m. Ik weet het nog als de dag van gister. Ik had jaren in de logistiek gewerkt, zowel operationeel als aansturend. Op een gegeven moment werkte ik voor een klein bedrijfje en ik vond dat maar niks; veel te eenzaam. Een vriend van mij wist me - onder het genot van een biertje - te overtuigen een keer met hem mee te kijken bij Groot Emaus. Zo gezegd zo gedaan. Ik zag daar dat er jongeren zijn die écht hulp nodig hebben. Ik kon het nog niet helemaal duiden, maar ik vond het in één woord geweldig. Mijn gezin met kleine kinderen flitste even door m’n hoofd, ook vanwege de terugval in salaris, maar ik besloot er helemaal voor te gaan. Geen dag heb ik er spijt van gehad!

Het kwartje viel

Voor de theoretische onderlegging ging ik naar het MBO. De eerste praktijkervaringen deed ik op bij een groep met zes jongens. Maar het kwartje viel pas echt na een halfjaar: structuur en duidelijkheid. Daar gaat het om. Als ik tegen de jongens zei “om vijf uur thuis zijn”, dan ging het mis. Ze gingen ‘hangen’, klieren en nietsnutten. Als ik per uur aangaf wat ze konden doen, vonden ze dat weliswaar niet leuk, maar het ging wél beter. Ik werk na 15 jaar nog altijd met dit principe in m’n achterhoofd. Het is een soort heilige graal van het vak.

Lief en leed

Inmiddels werk ik alweer zeven jaar in Emmeloord. Met mijn collega’s begeleid ik 21 jongvolwassenen op weg naar een ‘zelfstandig leven’. Lief en leed zijn aan de orde van de dag. Vorig jaar zijn er twee stellen getrouwd, maar ook hebben we begrafenissen meegemaakt. Een enkeling maakt de stap om zelfstandig te gaan wonen met ambulante begeleiding. Dat gaat helaas niet bij iedereen even goed. Toch is het juist deze combinatie van tegenslag en succes die het werk afwisselend en mooi maakt.

Mezelf zijn

Want succesverhalen, die zijn er gelukkig ook: rijbewijzen zijn gehaald, geliefden zijn gaan samenwonen en sommigen hebben zelfs een betaalde baan. Met enige regelmaat spreek ik hen nog. Gaaf toch? Ik oefen mijn vak uit door gewoon mezelf te zijn. Me als mens in te leven én mee te leven. En daar heb ik dus geen laptop, hamer of microscoop voor nodig. Door dat intensieve contact met ‘klanten’ haal ik voldoening uit mijn vak. Ik zou dat niet meer willen missen.

Ruimte voor ontwikkeling

Ik ben nu 47 jaar en hoewel ik geen ambities heb om leidinggevende te worden, krijg ik alle ruimte om mij te ontwikkelen. Zo ben ik nu bezig met een coachingstraject. Als team worden we steeds meer zelfsturend, wat betekent dat we zelf gaan roosteren en de financiën gaan bijhouden. Leuk! En ja, ik ben de enige man in het team, dus ik krijg alle facilitaire klusjes. Ai! Toch nog die hamer.

Bestemming bereikt

Terugkijkend was die meeloopdag bij Groot Emaus voor mij de eerste stap in de juiste richting . Ik had dat veel eerder moeten doen. Of natuurlijk naar mijn ouders moeten luisteren. Of die beroepskeuzetest serieuzer moeten nemen. Maar het was destijds zo abstract, werken in de zorg. Onbekend maakt kennelijk onbemind. En ach, ook met een omweg kom je uiteindelijk bij de juiste bestemming. Mijn dochter, die al een paar keer met mij mee is geweest, treedt straks in mijn voetsporen. Ik zeg haar altijd: “Ieder mens heeft wat te bieden aan een ander en je kunt elkaar écht helpen.” Zij steekt dan steevast de draak met me: “Klopt pa, alleen doe ik er geen 10 jaar over om dat te ontdekken!”

Wil jij, net als Marco, een keer meelopen in de zorg? Neem gerust contact met ons op!

Gerelateerde items

Terug naar boven