Vacatures 15 nieuw

Begeleiders met bezieling bloggen: Peter Bosch

Foto van begeleider Peter Bosch

Je kent het wel: op een verjaardag vraagt een verre achterneef ‘wat voor werk je doet’. Als je dokter, chauffeur of postbode bent is dat eenvoudig. Maar wat als je in de gehandicaptenzorg werkt, als begeleider? Dan laat je werk zich niet in één woord of zin vatten. Vandaar dat een aantal begeleiders met bezieling aanbood om te bloggen over hun werk. Ze vertellen over persoonlijke uitdagingen, hun loopbaan én wat hen dagelijks drijft.

Aai over de bol

Deze week vertelt Peter Bosch dat TV-programma’s een eenzijdig beeld schetsen van zijn vak: “Het is veel meer dan een aai over de bol."

Je kijkt vast weleens naar programma’s als ‘SynDROOM’, Down voor dummies en ‘Down met Johnny’. Leuk he, die lieve ‘mongooltjes’. Geef ze een aai over de bol en ze gaan lachend door het leven. Het werken als begeleider is een luizenbaantje; lekker de hele dag snoezelen met cliënten. Natuurlijk chargeer ik nu. Toch is dit wel het beeld dat je zo onderhand krijgt van het werken in de zorg voor (verstandelijk) gehandicapten. TV-programma’s belichten namelijk alleen de ‘gezellige’ kant van mijn vak. Want een vak, dat is het! En ik vertel je graag waarom.

Ruggengraat

Zorgverlenen is: pappen en nathouden, zo nu en dan een aai over de bol. Natuurlijk hoort het erbij, maar werken als (persoonlijk) begeleider vraagt véél meer dan dat. Ik werk met adolescenten bij wie sprake is van een ‘disharmonieuze ontwikkeling’. Dit betekent dat de ontwikkeling op sociaal, emotioneel, cognitief en lichamelijk gebied niet synchroon loopt. Met andere woorden: je hebt te maken met een peuter of kleuter in een ‘grote mensenlichaam’. Dit is voor de buitenwereld verwarrend –sommige adolescenten kunnen praten, en worden daardoor vaak overschat-, maar voor de adolescenten zelf ook. Echte zorg gaat daarom wat mij betreft om het bieden van duidelijkheid en voorspelbaarheid. De verwarring een beetje wegnemen, zodat de jongere zich gesteund voelt. Eigenlijk ben je als begeleider de ruggengraat van de jongere; je staat er en bent er onvoorwaardelijk voor hem of haar.

Dit werk vraagt wat van jou als persoon..

Je komt er niet mee weg om ‘gewoon naar je werk te gaan’, je wordt namelijk voortdurend geconfronteerd met je houding. Ben je wat gespannen? Mensen met een beperking kunnen niet vragen wat er aan de hand is. Zoals jij en ik dit zouden doen. Ze vóelen echter wel spanning. Met hun zintuigen tasten zij continu af ‘hoe jij erbij zit’. Daarom is je uitstraling zo belangrijk. Ze weten dat ze minder goed ondersteund worden als jij minder goed in je vel zit, je bent dan onvoorspelbaar en dat kan ze gespannen maken. Kortom, als begeleider heb je een enorme verantwoordelijkheid. Qua professionaliteit, zelfbewustzijn, voorspelbaarheid, duidelijkheid, reflecterend vermogen en onvoorwaardelijkheid. Alleen dan ben je in staat om de ondersteuning te bieden die deze adolescenten zo hard nodig hebben.

Maar het levert je ook heel veel op..

Als cliënten lekker in hun vel zitten, is er ruimte voor persoonlijke ontwikkeling. En kun je gaan kijken naar ‘Hey, wie ben jij? Wat stimuleert jou?’. Als je daarop inspeelt, kun je ze zien groeien. Dat geeft voldoening! Wat het werk zo uitdagend maakt, is kijken hoever je kan gaan. Wat gebeurt er als je de jongere nét iets meer prikkelt? Zo begeleid ik Harm. Harm kwam bij ons wonen en heeft intensieve ondersteuning in verband met zijn gedrag. Harm kon aanvankelijk alleen vastgezet in een rolstoel naar buiten, met twee (!) begeleiders erbij. Elke wandeling maakten we hetzelfde rondje, om Harm zodoende ‘succeservaringen’ op te laten doen. Die succeservaringen gaven hem vertrouwen in zijn omgeving, zijn begeleiders én in zichzelf; sinds een halfjaar skeltert Harm zelfstandig het rondje met slechts één begeleider in zijn nabijheid. Hierdoor kan hij zelfstandig naar zijn werk gaan. Natuurlijk houd ik Harm in de gaten, want soms lukt het even niet. En dan is dat ook prima, want dan coach of ondersteun ik hem. Samen met Harm ga je dit aan; door uit te stralen ‘jij kunt het’ en ‘samen zijn we 100%’.

Imagoverandering

Ik hoop dat ik met mijn verhaal een andere kijk op de gehandicaptenzorg geef. Dat mensen zien dat mijn vak meer inhoudt dan ‘een beetje zorgen’. Natuurlijk is het ook ‘gezellig’, maar het is eigenlijk ook topsport: je bent speler, coach en trainer ineen. Elke situatie vraagt een andere rol en dat is niet voor iedereen weggelegd. Maar als je het wél in je hebt, verrijkt het je leven enorm. Je kleurt het leven van de mensen met wie je werkt.

Heeft het verhaal van Peter je geïnspireerd? Wie weet hebben we een interessante vacature voor je!

De naam Harm is gefingeerd.

Gerelateerde items

Terug naar boven