"Dat coronavirus moet gewoon opzouten"

De coronacrisis heeft een grote impact op het dagelijks leven. Van onze cliënten, onze medewerkers, maar ook voor de families en verwanten van onze cliënten. Want hoe is het om je kind zo lang niet te kunnen zien en knuffelen? Of juist om je kind nu iedere dag thuis te hebben? Kortom, hoe beleven zij deze moeilijke periode?

In onze serie #bijdevoordeur delen we deze bijzondere verhalen. Hieronder lees je het verhaal van Wil en Karst en hun zoon Mario (39).

"Laatst was Mario jarig. Hij werd 39. Mijn man en ik mochten, dankzij de versoepeling, een half uurtje langskomen. Buiten, in de tuin van de woongroep met een scherm tussen ons in. Natuurlijk is dat moeilijk, want normaal gesproken vieren we zijn verjaardag met de hele familie. Dan gaan we met elkaar barbecueën en daar geniet Mario enorm van, want hij is een echt familiemens. Hij is stapelgek op zijn twee broers, zijn schoonzussen en op zijn neefjes en nichtjes. 


Mario kan niet lezen en schrijven, hij heeft epilepsie en is halfzijdig verlamd. Hij functioneert ongeveer op het niveau van een 8-jarige. Maar Mario is ook iemand met ontzettend veel wilskracht. Hij krijgt alles voor elkaar en is een hele vrolijke en spontane jongen. Hij is helemaal gek van Jan Smit. Hij kent alle liedjes en luistert hier de hele dag naar. Hij heeft een tablet en is er daar heel behendig mee geworden. Hij zet muziek op terwijl hij tegelijkertijd een spelletje speelt. Net zo gek is hij op molens en de wind. Op de groep heeft hij zijn eigen vlaggenmast met vlag en hoe harder het waait, hoe mooier hij het vindt. Onze familie zegt altijd dat ze aan Mario moeten denken als ze ergens een molen zien.

Grote teleurstelling

Het afgelopen jaar begon al rot voor hem. Hij brak zijn heup en kon daardoor 7 weken lang niet naar ons toe. Ook keek hij enorm uit naar ons 45-jarig huwelijksfeest en mijn 65e verjaardag. Dat zouden we samen met de familie gaan vieren, maar door corona ging dat niet door. Dat was voor Mario een grote teleurstelling. Het was dus de ene teleurstelling op de andere. En voor iemand die moeilijk zijn emoties uit kan leggen is dat extra moeilijk. Nu hebben we met hem afgesproken dat we met elkaar uit eten gaan zo gauw dat weer mag. 

20 keer per dag beeldbellen

Tijdens deze coronacrisis heeft hij geleerd hoe hij zelf met ons kan beeldbellen en dat doet hij dan ook zo'n 20 keer per dag. Inmiddels rem ik hem een beetje af. Dan zeg ik tegen hem dat ik hem later die dag even terugbel. In het begin van de coronacrisis vond hij het heel moeilijk allemaal. Hij heeft een poos lang geroepen: ‘Dat coronavirus moet opzouten!’, maar inmiddels lijkt hij wat meer gewend en dat maakt ons ontzettend trots. Hij heeft zoveel wilskracht! Mario is ontzettend gebaat bij structuur en vastigheid en ondanks dat dat allemaal is weggevallen, weet hij zich toch goed te redden.

De begeleiding van de groep waar Mario woont is heel erg begaan met hem en de andere bewoners. We mogen echt niet mopperen. Omdat Mario geen besef van tijd heeft, heeft hij een afstreepagenda op de groep. Daar streept hij de dagen af tot we elkaar weer mogen zien. Op die manier is het voor hem duidelijk, ook al is het nog steeds anders dan anders. 

Bij familie langs

We missen de dagelijkse dingen het meest. Voor de coronacrisis logeerde Mario 1 keer per maand bij ons. Dan gingen we er lekker op uit en bij familie langs. Maar ondanks alles zijn we vreselijk trots op hem en op hoe hij het doet. Hij laat keer op keer zien én voelen wie hij is."

Gerelateerde items

Terug naar boven