“Een warm nest, zorgzaam en staan voor elkaar klaar”

Aangenaam kennis te maken met de familie Vlaardingerbroek uit Naaldwijk. Een gezin van vader, moeder en drie kinderen is misschien niet uniek. Maar dat zij zich allemaal met hart en ziel inzetten bij Het Westerhonk, dát is wel bijzonder. Altijd al, sinds kort, in dienstverband, in opleiding, als vrijwilliger? Zij vertellen over hun hart voor de zorg en voor elkaar. Want zoals de jongste telg het samenvat: “Ik kom uit een warm nest, we zijn allemaal zorgzaam en staan altijd voor elkaar klaar.”

Van dochter op moeder en vader
Moeder Nel (65) herinnert het zich nog goed: “Toen onze dochter Heleen hier ging werken, werden wij ook enthousiast. We hielpen met de feestweek en daarna heb ik er zelf elf jaar gewerkt. Eerst als begeleidster op de bus om cliënten te begeleiden van wonen naar dagbesteding buiten het woonzorgpark. Later begeleidde ik ouder wordende bewoners bij hun werk op dagbesteding De Vuurtoren. En ja, altijd met veel plezier. Dát is ook de reden dat ik vrijwilliger bleef, nadat ik stopte met werken. Zo ben ik beschikbaar voor het verlenen van palliatieve zorg voor bewoners. En sinds een paar jaar is Jacomien ons ‘zorgkind’; haar bezoeken we eens per vier à vijf weken. We gaan dan met haar wandelen en wat eten in Samen. Dat is stiekem voor haar het belangrijkste, want als zij ons ziet zegt ze al snel: “eten?”

Vader Henk (71) kreeg ook hart voor de zorg: “Een paar jaar geleden werd ik benaderd om secretaris te worden van de Contactraad. Deze raad organiseert kerkdiensten samen met mensen met een verstandelijke beperking. Acht of negen keer per jaar vindt deze Westlanddienst plaats bij een van de aangesloten kerken. Het is mooi om te zien hoe de bewoners genieten van dit ‘uitje'.”

Wie van de drie?

Heleen (43), de oudste van Nel en Henk en zo'n beetje de ‘aanstichter van het zorg-virus': “Ik ga al ver terug, want van ‘95 tot ‘98 werkte is als oproepkracht op Het Westerhonk na een geslaagde stage op het Lichtschip, nu Bosweg oneven. In 2000 startte ik als verpleegkundige in een woning op de Schelpendaal en in 2007 maakte ik de overstap naar manager zorg. Altijd voor en met de prachtige groep cliënten met een ernstig meervoudige beperking (EMB). Echt, ik heb de mooiste baan die er is. Ik heb in mijn werk geleerd klein te kijken. Wij willen altijd maar meer, groter en mooier. ‘Mijn cliënten’ want zo zie ik het soms, hebben mijn kijk op zaken veranderd en daar ben ik dankbaar voor. Hang zelf de slingers op, want er gebeuren om je heen zulke mooie dingen. Elke dag rijd ik met plezier naar mijn werk en hoop nog lang bij 's Heeren Loo te blijven werken.”

Theo (41) heeft de kortste zorgervaring: “Omdat ik al jaren enthousiaste verhalen van mijn zus, broertje en moeder hoorde over Het Westerhonk, besloot ik uiteindelijk 1,5 jaar geleden te gaan voor een carrièreswitch. Van de tuinbouw naar de zorg, dat was een flinke overstap en nee, daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad! Naast mijn tweede leerjaar van de opleiding MMZ-VIG, ben ik begeleider in een VIC-workhome op het woonzorgpark. Omdat deze bewoners een intensieve zorgvraag hebben, helpen we hen bij het wonen en het werken vanuit dezelfde locatie. Dat geeft rust. Zowel mijn studie als werken met deze jongens en meiden is afwisselend en uitdagend.”

Huibrecht (37): “Ik ben de jongste van de club en werk al sinds mijn opleiding in de gehandicaptenzorg bij Het Westerhonk. Ook ik werkte zoals mijn broer voorheen bij de VIC, als begeleider en coach en ben na een klein uitstapje naar een andere organisatie weer terug op 'het honk’. Nu zet ik mij in bij een behandelgroep voor jongeren met een lichte verstandelijke beperking. Ik vind dit een leuke uitdagende doelgroep, want deze groep is altijd in beweging. Deze cliënten ondersteunen bij het ontwikkelen van hun competenties en het vergroten van hun zelfredzaamheid, dát vind ik er mooi om te doen. Dit geeft me elke dag weer veel voldoening.”

Passie met z'n vijven
“Wat ben ik trots dat mijn ouders en broers zich ook bij 's Heeren Loo inzetten,” zegt Heleen. “Als mijn broers met cliënten buiten wandelen, kijken ze altijd even naar boven om te zien of ik op mijn plekkie in het hoofdgebouw zit. Dan zwaaien we even naar elkaar en steken onze duim op naar elkaar. We zijn een erg hecht gezin en ondernemen veel met elkaar.” Over de balans werk-privé zegt Heleen lachend: “Zeker we hebben ‘werkpraat’... maar dat kan niet anders als je deze passie met z’n vijven kan en wil delen. Onze partners weten dit, accepteren dit en zijn inmiddels ook al aardig thuis in de gehandicaptenzorg.”

Gerelateerde items

Terug naar boven