'Hij pakte mijn hand en ik wist: het is gelukt!"

“Sinds een jaar werk ik als persoonlijk begeleider binnen het Kindcentrum van 's Heeren Loo Boldershof in Druten. Hiervoor werkte ik 15 jaar binnen een antroposofische instelling. Ik had net een nieuwe baan gevonden in Eindhoven toen de man van een vriendin mij attendeerde op ’s Heeren Loo. Eigenlijk dacht ik dat ’s Heeren Loo geen locaties bij mij in de buurt had, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik bekeek de website en een aantal vacatures en kwam zo bij deze vacature van het Kindcentrum terecht. En na het lezen van de vacature hield ik niet meer op met grijnzen. Ik was meteen verkocht.

's Heeren Loo als organisatie sprak me ook erg aan. Vooral de Triple-C methode die in de begeleiding gebruikt wordt. Die past echt bij mij. Deze methode richt zich namelijk op wat er wél kan. Hoe we samen doelen kunnen behalen. Het zorgt ervoor dat je op jezelf kan reflecteren en niet alleen naar het probleem of gedrag van een cliënt kijkt, maar naar de mogelijkheden. Iedereen mag zichzelf zijn en je bent goed zoals je bent. Alles wat we samen kunnen bereiken met de cliënt, zonder medicatie en zonder fixatie, dáár focus ik me op.

Meedenken in de ontwikkeling

Binnen de groep waar ik werk is sprake van moeilijk verstaanbaar gedrag. De kinderen uiten dit op verschillende manieren. Verbaal, als ze kunnen praten, maar ook non-verbaal als ze zich niet in woorden kunnen uitdrukken. Het is een pittige doelgroep, maar het mooie van deze groep is dat je nog zo kan meedenken in de ontwikkeling. Dat was in de ouderenzorg minder. Daar draaide je mee met de dag, terwijl je bij kinderen voortdurend mee kijkt. Meebeweegt en meestuurt. Daarnaast werk je altijd nauw samen met andere disciplines. Een gedragswetenschapper bijvoorbeeld.
Toen ik hier kwam werken bestond het Kindcentrum nog niet zo lang. Het gaf mij, en mijn team, volop gelegenheid om te ontwikkelen. We vullen elkaar aan en staan samen sterk. En dat heeft direct een positief effect op de kinderen. Samen hebben we handen en voeten gegeven aan dat wat er al was.

Je moet durven

Mijn manier van helpen is door aan te sluiten bij wat de kinderen nodig hebben. Soms betekent dit dat ik kaders en grenzen bewaak, en een andere keer is dat door samen over de dijk te rennen, of mee te zingen met een liedje. Ik kijk altijd wat het kind op dat moment nodig heeft, wat zijn of haar vraag is. En daar speel ik op in.
En ja, daar komt ook bij dat je moet durven. Durven doen. Als een kind op straat ineens een liedje gaat zingen, dan zing ik mee. Ook al zing ik misschien niet zo zuiver en vinden mensen op straat er iets van. Op dat moment ben ik er voor het kind.

Vertrouwen

Toen ik hier net kwam werken was er een jongetje op de groep die me niet toe liet en agressief op mij reageerde. Het was een zware tijd, want het lukte me niet dat te doorbreken. Soms vroeg ik collega’s om het over te nemen, want hij vond het zo moeilijk om veiligheid bij mij, een nieuwe begeleider, te vinden. Sommige collega’s vroegen zich echt af hoe ik overeind bleef, want het was erg intensief. Maar juist dankzij mijn collega’s, mijn team, is het uiteindelijk gelukt. Je moet echt vertrouwen in jezelf hebben. Want in het geval van dit jongetje lukte het na drie maanden toen we samen wandelden en hij zich onveilig voelde. Hij pakte mijn hand en op dat moment wist ik; “Het is gelukt!” Dat gevoel vergeet ik nooit meer. Dat was zo tof!” - Geesje Bazen

Gerelateerde items

Terug naar boven