Hoe is het nu met: Arnold, Reina en Mirjam

In mei 2020 deelden Arnold en Reina hun verhaal #bijdevoordeur. Op dat moment konden zij niet op bezoek bij hun dochter Mirjam vanwege het coronavirus. Nu, ruim twee maanden later, is er gelukkig weer meer mogelijk. Hoe is het om je dochter na 16 weken eindelijk te mogen zien? Arnold: "Ik heb haar zelden zo blij en enthousiast gezien."

“We hebben Mirjam eind juni tijdens het beeldbellen verteld dat ze naar huis mocht. Mirjam is erg nieuwsgierig van aard. Toen ik haar vertelde dat ik een nieuwtje had, was ze gelijk bij de les en vroeg: ‘wat dan, wat dan?’ Ik zei: ‘Ik heb met de koning gesproken.’ Mirjam: ‘En en en?’ Terwijl ze dit vroeg trok ze de tablet tot aan haar neus. ‘Wat denk je?’ ‘Naar huis, mag ik naar huis?’ Toen het verlossende woord eruit kwam, ontplofte ze bijna. Juichend met haar handen in de lucht danste ze door de kamer. Ik heb haar zelden zo blij en enthousiast gezien.

Ik heb haar toen verteld dat ze zaterdag naar huis mocht, maar dat wij bij het ophalen niet op de woning mogen komen. En dat wanneer zij thuis is, er ook verder niemand mag komen. Nou, dit mocht de pret niet drukken. Zaterdag om kwart voor negen kwamen we aan bij de woning en Mirjam stond al met reikhalzend verlangen te wachten. Bij de deur tijdens onze begroeting merkten we dat Mirjam het na 16 weken vreemd vond. Ze was beduusd en stil. Onderweg naar huis hebben we gezellig zitten kletsen in de auto.

Eenmaal thuis, gingen we eerst met z'n drieën aan tafel voor koffie met appelgebak met héél veel slagroom. Daarna heeft Mirjam zichzelf op de bank in de voorkamer geïnstalleerd, gewapend met mobiel, tablet en koptelefoon. Als je haar de kans geeft, dan zit ze daar de hele dag. Ze luistert dan naar muziek op haar mobiel, de tablet gebruikt ze om YouTube filmpjes naar de TV te streamen én ondertussen doet ze ook nog een spelletje op de tablet. En als ik dan even kom kijken dan zegt ze: ‘Hier word ik zo lekker rustig van, pap.’ Zo nu en dan moet ze zich even los scheuren van haar bankzaken omdat er dan achter bij de tafel wat te eten valt. Op Mirjam’s verzoek hebben we pizza gegeten. Daarna hebben we gezellig zitten kletsen met een kop koffie en toen weer in de auto terug naar Ermelo.


Wij hebben bij haar grote blijdschap gezien maar ook onzekerheid en gebrek aan vertrouwen. Ze heeft wel 10 keer gevraagd of ze de volgende keer weer naar huis mag en wanneer dat dan is. Al met al zijn wij erg blij dat Mirjam weer thuis geweest is en we zagen ook dat dit niet langer had moeten duren. Wat wel positief is van de 16 weken niet naar huis, is dat Mirjam nu veel meer gesetteld is in Ermelo. Ze is daar in januari gekomen. Toen de lockdown begon was ze nog niet ingeburgerd. Nu na 16 weken is ze in haar uitspraakjes iets minder Friesin en iets meer Ermelose geworden. En dat is wel grappig om te zien.”

Gerelateerde items

Terug naar boven