"Ik heb van mijn droom werkelijkheid gemaakt"

“Tijdens de coronaperiode zagen we dat het onze cliënten zo goed deed dat ze dagbesteding op de woning kregen. De overgangen waren gedurende die periode minder groot en dat gaf zoveel rust. Daarom ging bij ons team het idee leven om voortaan dagbesteding op de woning te gaan organiseren. Maar was dat wel haalbaar?”

Laila Eelvelt is Persoonlijk Begeleider op een woning met zeven cliënten met autisme in de leeftijd van 16 jaar tot midden 20. Deze cliënten krijgen sinds vorig jaar mei dagbesteding op de woning.

“De groep cliënten had tot die tijd dagbesteding op de Zeester, kinderdagcentrum voor kinderen tot 18 jaar. Een aantal van hen was inmiddels ouder dan 18, daarom pasten zij ook qua leeftijd niet meer in de doelgroep van de Zeester. Dit was dus hét moment om te kijken wat we zelf zouden kunnen doen om passende dagbesteding te bieden die aansluit bij het niveau en de interesses van de cliënten.

Structuur geeft houvast

Enerzijds was het een organisatorische puzzel van uren en mensen en anderzijds stond het programma nog helemaal open. Omdat we meerzorguren hebben, konden we het plaatje rond krijgen. Samen met mijn collega Heleen heb ik de basis neergezet. Het vormgeven en inrichten van het aanbod vind ik heel leuk om te doen. Voor ons was belangrijk om zinvolle dagbesteding aan te bieden. Dat houdt in dat we nuttig werk doen tijdens onze werkrondes die we afwisselen met schoolse vaardigheden, beweegactiviteiten en ontspanning. Structuur is heel belangrijk, herkenning en een terugkerend patroon vinden de cliënten prettig. Daarom is de dagindeling leidend. We houden ons daar zoveel mogelijk aan. Maar als het bijvoorbeeld heel hard regent kunnen we wel schuiven in de planning, zodat we dan later op de dag naar buiten gaan. Maar zo'n aanpassing doen we altijd samen.

Verhaal van de dag

We starten de dag op dezelfde manier, in de kring met een verhaal. Dit verhaal bevat altijd dezelfde thema's. Wat gaan we doen vandaag? Wie is het zonnetje van de dag? Welke dag is het? Wat is het gebaar van de dag of week? Deze gebaren helpen bij spraak en spraakontwikkeling. Tijdens het opstarten van de dag geven we aandacht, we 'zien’ de cliënten ook echt en door dat uit te spreken, helpen we hen te landen in het moment. Na de start beginnen onze activiteiten. Onze terugkerende activiteiten zijn werkrondes buiten waar we kratjes ophalen en naar de Spar brengen en vuil prikken. In de woning worden leeractiviteiten afgewisseld met bewegen zoals yoga en huishoudelijke taken. We nemen de tijd om te ontspanning na inspanning, dan kijken we naar programma's zoals Koekeloere of Huisje boompje beestje of wordt er gechild in onze snoezelkamer.

Het einde van de dag sluiten we af op dezelfde manier. We halen de werkpicto van de deur en we geven elkaar een high five en een compliment voor wat er die dag gedaan is! We benoemen dat in de zin van ‘Ik zag dat je heel goed de was hebt gevouwen vandaag’ bijvoorbeeld. Dat maakt trots!

En dan is het tijd voor een welverdiend rustmoment of een moment op de eigen kamer voordat de avond begint. Om het weekend in te luiden sluiten we iedere vrijdagmiddag de werkweek af met disco, een zakje chips en fris.

Triple C

We werken met één methodiek met dezelfde regels. Die gelden zowel tijdens dagbestedingsuren en ook daarbuiten. Als je dagbesteding op een andere plek hebt, is het bijna niet te vermijden dat er verschillende regels zijn. Er zijn nu gedurende de hele dag dezelfde regels en we hanteren allemaal de Triple C methodiek.

Gek genoeg is naast de structuur die we bieden ook juist de afwisseling in het programma een sleutel voor het succes. Deze wisselende activiteiten zijn op dit moment: koekjes bakken, een maandelijks bezoek aan snoezeltheater Droomdal, yoga met Roos via Youtube, bewegen en gezelschapsspellen. En als het straks weer voorjaar wordt gaan we weer vaker in de tuin werken. We hebben ook een eigen moestuin. Een van de opa's heeft een kleine kas cadeau gegeven. Dat is zo leuk om te zien. Zo halen ze voor de lunch hun eigen tomaatjes voor op de boterham uit de tuin. We hebben ook een aantal maanden een poppenkastvoorstelling gehad op de maandag. Dit werd gegeven door een oudere man. Hij werd met open armen ontvangen. Dat gaf echt plezier aan beide kanten. Hij werd als een soort opa gezien door de kinderen. We zouden een voorleesoma of opa ook echt heel leuk vinden voor de groep. Wie weet komt die ook eens op ons pad.

Resultaat

We zijn veel meer met de groep als geheel gaan durven doen. Een ijsje halen of een grote wandeling maken. We hebben veel meer het vertrouwen dat ze bij ons blijven. Het is echt een groep geworden, een soort gezin. Daarin zijn ze enorm gegroeid. De jongeren waren echt eilandjes en nu zoeken ze elkaar veel meer op. Er is ook echt een eenheid in de groep ontstaan door het samenwerken.

Er wordt veel geknuffeld en als ze elkaar eens niet begrijpen kunnen wij het gedrag goed uitleggen aan de ander. We noemen dat ondertitelen. We hebben dit samen bereikt, maar ook met hulp van anderen. Mijn moeder en die van een collega komen uit het onderwijs. Via hen ontvingen we materialen waar we met de kinderen mee kunnen werken en hun schrijfvaardigheden of fijne motoriek kunnen oefenen. De meeste cliënten zijn in de 20 maar we kunnen ze echt nog wel dingen leren, zowel cognitief als motorisch. Niet alleen de cliënten zijn blij, ook de ouders zijn enthousiast. Ze zien dat er echt wat met hun kind gebeurt, dat hun kind blij en gelukkig is.

Onzeker begin

We wisten niet waar we aan begonnen. We hadden ook wel onze bedenkingen, wat als het niet lukt of wat als wij of de cliënten het niet leuk vinden? Gelukkig zijn al deze angsten ongegrond gebleken. Het heeft ons allemaal veel gebracht. Gelukkige en trotse cliënten, blije ouders, én een trots en stabiel team. Het initiatief werd breed gedragen en we hebben het hele team erbij betrokken. Door iedere collega een taak uit te laten voeren die past in het grotere geheel. Zo is iemand verantwoordelijk voor de activiteitenmap, een ander weer voor de moestuin, weer een ander voor de foto's voor het pictobord en weer een andere collega draagt zorg voor het materiaal voor schoolse- en andere vaardigheden. Zo werd het een project van ons allemaal en ging iedereen zich verantwoordelijk voelen om een succes van de dagbesteding te maken.

Door deze manier van werken hebben we meer uitdaging en afwisseling, fijne roosters, geen korte diensten meer en een aantal heeft uitbreiding van het contract gekregen. Het geeft ons allemaal meer werkplezier, mijn droom is hiermee echt uitgekomen. En voor de cliënten staat er een heel goed programma gericht op de individuele ontwikkeling van de cliënt, inclusief schoolse vaardigheden. Ik ben trots op het team, we zijn trots op elkaar. Dit is een gedeeld succes! Daardoor is het team ook veel hechter geworden.

En ik? Ik kan lekker verder dromen over wat we nog kunnen doen en wat we met elkaar kunnen bereiken. Er zit nog zoveel potentie in deze groep! Iedere dag word ik geïnspireerd door kleine dingen in het dagelijks leven.”

Op de foto staan de jongeren van Trommelhof 1-2 en hun begeleiders, helaas ontbreekt Laila op deze foto.