“Je geeft fleur aan iemands leven”

“Het gaat soms over een aai over iemands arm. Of alleen een glimlach.” Wil werkt al bijna 60 jaar als vrijwilliger in de gehandicaptenzorg. Eerst bij Philadelphia en nu bijna 50 jaar voor ’s Heeren Loo. “Het is zulk dankbaar werk.”

“Onze zoon Ronald werd in 1966 geboren, maar is slechts 32 jaar geworden. Al vrij snel, na 6 maanden, kreeg hij meningitis (hersenvliesontsteking) waardoor hij gehandicapt raakte. Na een paar jaar zochten we een goede plek voor hem om te wonen, maar in Noord-Holland was er geen locatie voor hem. Alleen in Limburg. Maar dat wou ik niet, dan zie je je kind bijna niet meer. Een aantal jaar later startte de bouw van woonzorgpark Noorderhaven in Julianadorp. Vlakbij waar we woonden. Na de opening in 1971 kon Ronald daar al binnen een paar weken terecht. Zo begon ook mijn vrijwilligerswerk bij ’s Heeren Loo.

Chippies en limonade

Een half jaar na de oprichting nam ik voor het eerst een kindje mee naar huis dat geen bezoek kreeg. Daar kan je van alles van vinden, maar soms was de rit naar Julianadorp gewoon te ver of te duur voor ouders. Bij mij thuis kregen de kinderen chippies en limonade. Of we deden gewoon gezellig een spelletje als dat kon. Een ritje in de auto vonden ze ook geweldig, dan waren ze er toch even uit. Vrij snel daarna begon ik bij Noorderhaven met een spelklasje waar we eenvoudige legpuzzels maakten en blokkentorens bouwden. Ook ging ik mee naar de tandarts en mondhygiënist, omdat ik merkte dat de kinderen rustig werden als ze mijn stem hoorden. En als de groep met vakantie ging, ging ik ook mee. Eigenlijk deed ik van alles en ik vond het echt hartstikke leuk. Misschien wanneer ik niet had hoeven te stoppen met werken omdat ik trouwde, dat ik dan was gaan werken in de gehandicaptenzorg. Of ik was kleuterleidster geworden.

Klik met andere familie

Onze zoon Ronald woonde bij Noorderhaven in een woning met meerdere groepen. In de gangen en in de koffiekamer sprak je veel met andere familieleden. Door alle jaren heen hebben we veel meegemaakt met elkaar. We waren heel close en hielpen elkaar vaak. Ook op medisch gebied. Niet alle ouders woonden in de buurt van het woonzorgpark en het kwam weleens voor dat een van de kinderen naar het ziekenhuis moest. Dan ging ik ’s avonds even op bezoek in het ziekenhuis om bijvoorbeeld te helpen bij het eten. In het ziekenhuis wisten ze destijds nog niet goed hoe ze met mensen met een verstandelijke beperking om moesten gaan. Dan kwam er een bordje eten en zei de verpleegster: ‘lekker eten Frank!’ En dan ging ze weer. Dat ging natuurlijk niet, dus hielp ik hem met eten.

In de koffiekamer ontmoette ik Leida, de zus van een andere bewoonster. We hadden meteen een klik met elkaar. Leida was al aardig op leeftijd en het lukte haar niet meer om zo vaak op bezoek te komen. Op den duur vroeg ze me of wij bezoekvrienden wilden worden voor haar zus Cocky. Zodat er toch regelmatig bezoek voor haar zou komen. Daar was geen twijfel over mogelijk. Natuurlijk wilde ik dat. En dat doe ik tot op de dag van vandaag, ook al ben ik nu van Noord-Holland naar Friesland verhuisd. Iedere week lukt niet meer, ik ben nu 77. Maar ik kan nog autorijden, dus ik zie haar regelmatig. Dan haal ik haar op en gaan we samen ergens naar toe. Het is soms iets heel simpels waar ze blij van wordt, zoals een hond die voorbijloopt. Cocky is gauw tevreden, als er maar wat reuring om haar heen is. We hebben het gewoon erg leuk en gezellig samen.

Vrijwilligers kunnen veel geven

Het vrijwilligerswerk heeft me zoveel gebracht. Alle warmte en liefde van deze mensen verrijkt mijn leven. En het geeft me voldoening. Het is echt iets wat bij mij hoort. In de gehandicaptenzorg hebben ze zo verschrikkelijk veel mensen nodig. Er is een groot personeelstekort en juist als vrijwilliger kan je zoveel geven. Even samen wandelen of een boekje lezen. Door dat te doen geef je een beetje fleur aan het leven van deze mensen. Dat verdient echt iedereen.”

Wil en Cocky - foto uit familiearchief

Bezoekvrijwilliger Wil

Iets extra's voor iemand betekenen?

Vrijwilligers hebben een heel belangrijke rol in het netwerk van onze cliënten, soms zijn ze de enige die een cliënt ziet buiten onze medewerkers en zorgverleners. Veelal doen ze iets extra's, zoals wandelen, fietsen, een spelletje of gewoon er zijn. Wil jij net als Wil iets extra’s betekenen in het leven van mensen met een verstandelijke beperking?

Meer over vrijwilligerswerk

Gerelateerde items

Terug naar boven