"Mijn manier is grapjes maken. Alles is al zwaar genoeg."

"Ik werk binnen de crisisunit op Groot Schuylenburg. Dit is een locatie waar we noodopvang bieden als iemand vastgelopen is. We hebben binnen de crisisunit ook een speciale kamer voor mensen die met een inbewaringstelling (ibs) via de politie bij ons binnengebracht worden. In de basis zijn wij er om rust te bieden. Wij bieden bij een ibs 3 dagen onderdak en zo nodig kan dit verlengd worden tot 3-6 weken.

In principe zijn we een doorstart locatie. Als iemand bij ons binnenkomt dan laten we die persoon eerst landen en bieden we zoveel mogelijk rust en regelmaat. Na de eerste 3 dagen kijken we dan wat de verlengperiode voor die persoon moet zijn. We kijken wat mogelijk is. Soms kan iemand intern doorgeplaatst worden op ons woonzorgpark. Maar soms krijgen we iemand via een ibs binnen die na drie dagen weer naar huis kan.
Het lastige bij mensen die via een ibs bij ons binnenkomen, is dat je geen inzicht hebt in de voorgeschiedenis van diegene. Vaak komt die persoon uit een zeer zwaar ontregeld systeem. En het kost tijd om dat uit te vinden.
Bij een interne plaatsing is dat anders. Dan is diegene het dagritme vaak al wel gewend. Ons doel is altijd om te stabiliseren en om de persoon dan vervolgens door te plaatsen naar een woonvorm waarin hij of zij kan door ontwikkelen. Soms stabiliseert iemand, om vervolgens weer terug te vallen. Dat hoort erbij.

Het werken op deze unit is ontzettend interessant en complex. Daar heb ik bewust voor gekozen. De voortgang en het werken naar specifieke doelen heeft me altijd aangetrokken. Binnen de crisisunit is dat nog veel doelgerichter; je moet binnen 6 weken een bepaald doel behalen. En daar werk je met man en macht aan. Samen. Wat hebben we nodig en hoe gaan we het doen? We werken heel gericht, met snellere resultaten. Je ziet waar je voor werkt. Ik noem het zelf ‘op m'n tenen denken’, omdat je altijd bezig bent, snelle besluiten moet maken en alles over 5 minuten weer helemaal anders kan zijn. En dat vind ik geweldig!

We werken als team voortdurend samen met de medische dienst en de gedragswetenschapper. Ook familie is een groot onderdeel. Alle neuzen die je kan verzinnen zijn gericht op een bepaald doel en iedereen die daarvoor nodig is, is betrokken. De cliënt staat echt op 1.
We zijn een zelfsturend team met een grote mond en unieke kwaliteiten. En dat wordt ook gewaardeerd. Deze stevige cultuur past bij me. Als je iets vindt, dan spreek je dat uit. Dat moet ook wel, want mijn leven is letterlijk in handen van mijn collega’s. We moeten elkaar blindelings kunnen vertrouwen. Dit 'recht voor z’n raap' past me goed. Ik kom zelf uit Drenthe en ben die mentaliteit ook gewend. Aardig zijn en aardig gevonden worden is het doel niet.

Mijn manier van werken is door grapjes te maken. Alles is tenslotte al zwaar genoeg. Ik heb ADHD en dat is in mijn werk echt van meerwaarde. Ik loop met twee verschillende sokken op mijn LIDL slippers, dus niemand is gekker dan ik. En dat vinden de cliënten ook. Ik werk vanuit vertrouwen: ‘Als je weg wil, dan mag dat. Maar ik wil je over een kwartier weer zien.’ Soms gaat het mis, vaak gaat het goed.

Binnen de crisisunit moet je weten wie je bent. Want anders spelen de cliënten je tegen een ander uit. Vaak werken er ook de crisisunit ook wel mensen met een wat extremer karakter, maar er is altijd volop respect voor elkaar. Je leert zoveel van hoe anderen naar het leven kijken en zich niet altijd conformeren naar de maatschappij. En dat is heerlijk!”
- Thomas Kiers, begeleider crisisopvang

Gerelateerde items

Terug naar boven