“Niet normaal”

Wat vind ik het fijn om in mijn pauze over het prachtige woonzorgpark Het Westerhonk in Monster te lopen. Of even op weg naar een afspraak op locatie een frisse neus halen, de Noordzeelucht opsnuiven en gelijk werken aan mijn 10.000 stappen-streven per dag voor fitheid. Dat was heel normaal sinds mijn start in februari als regiodirecteur bij deze mooie organisatie, maar mijn gevoel erbij is niet meer zo normaal. Op naar het nieuwe normaal? Nee, ik ga liever terug naar het oude!

Ja, ook nu word ik buiten luid en enthousiast toegeschreeuwd door cliënten die me herkennen. Van een veilige afstand met hun begeleiders in de nabijheid, roepen ze: “1,5 meter afstand houden hoor en straks je handen wassen Colette”. Met een nog grotere glimlach op mijn gezicht hoor ik daarna een cliënt zeggen vanaf zijn fiets: “ga je weer een nieuw filmpje maken voor de WOS? Ik zie je wel op TV Westerhonk”. Met mijn mondkapje op haal ik mijn bestelde lunch af bij Samen of koop iets in de Spar en houd een kort praatje met wat ‘mondkapjes onder elkaar’. En een medewerkster spreekt me wat langer aan op straat, want ze ziet me zo weinig ‘in het echt’. Na een zakelijk en persoonlijk gesprekje ineen, gaan we allebei met een goed gevoel weer aan het normale werk...

Het normale werk inderdaad. We doen nog steeds hetzelfde: een luisterend oor bieden aan de cliënten en collega’s en zorgen voor een #goedleven, #mooiwerk, en #duurzaamgezondeorganisatie. Maar wel met het levensgrote verschil dat we nu letterlijk en figuurlijk een afstand voelen. Tussen de begeleider en de cliënt, want we houden afstand als het kan en dragen een mondkapje binnen de 1,5 meter tot elkaar. Tussen de cliënt en zijn familie/verwanten, omdat er nog maar twee bezoekers per woning per dag langs mogen komen met beeldbellen als alternatief. Tussen de manager en de medewerker gaat een gesprek vooral via Teams of telefoon. Tussen de vrijwilliger en de bewoner want dat kopje koffie in Samen kan even niet. En tussen mij en jullie allemaal. Ik merk dat ik juist dát persoonlijke contact zo ontzettend mis. Vorige week liep ik langs een woongroep aan de Bosweg, waarmee ik de afspraak had een keer koffie om 16 uur te komen drinken. De cliënten en begeleiders kijken er zo naar uit en toch stel ik het uit. Want met alle persoonlijke beschermingsmiddelen op en aan voor ieders veiligheid, dat voelt toch niet normaal?

Gelukkig neemt het aantal besmettingen in Nederland geleidelijk af. Helaas zien we dit aantal onder onze medewerkers en cliënten nog niet genoeg dalen. Dus lieve mensen, wij zijn er bij ’s Heeren Loo nog niet. Houd je aan de regels thuis en op het werk, zoals ik ook doe. Maak een pas op de plaats waar het nodig is en beperk de contactmomenten. Maak het in de woningen gezellig. Wees lief en houd wat meer rekening met elkaar. Respecteer ieders gevoel, begrip, angst en onrust en vertrouw op veilige en weloverwogen keuzes. Zodat we straks weer langzaam terug kunnen naar het oude normaal. Goh, wat zie ik er naar uit!

Colette van Driel, regiodirecteur

Gerelateerde items

Terug naar boven