"Quasi grappig roepen we dat we op de locatie in quarantaine gaan"

Wat begon als een coronatest ‘voor de zekerheid’, eindigde in een periode van quarantaine voor de bewoners en vier medewerkers van het Driehuis. “Maandenlang hebben we kunnen nadenken over dit scenario en toch overvalt het ons”, aldus een van de collega’s. “Impulsief en quasi grappig roepen we tegen elkaar dat we dan ook maar gewoon op de locatie in quarantaine gaan. Het ‘grapje’ werd al snel serieus. Waarom zouden we dat niet doen? In dit artikel vertelt team Driehuis openhartig hoe zij dit met elkaar oppakten.

“Woensdagmiddag 30 september; de afgelopen dagen hebben een aantal medewerkers zich laten testen. En wat steeds leek als 'voor de zekerheid' wordt ineens anders. Eén van de begeleiders van Driehuis blijkt positief getest te zijn. Maandenlang hebben we kunnen nadenken over dit scenario en toch overvalt het ons.

Als de GGD dan belt voor het bron- en contactonderzoek komen we tot de ontdekking dat niet alleen alle cliënten, maar ook vier collega’s in quarantaine moeten. Impulsief en quasi grappig roepen we tegen elkaar dat we dan ook maar gewoon op de locatie in quarantaine gaan. Het 'grapje' werd al snel serieus. Waarom zouden we dat niet doen? Op deze manier hoeven zo min mogelijk andere collega’s onnodig op de locatie te zijn en ook laten we hiermee aan jongeren zien dat de quarantaine ook op ons invloed heeft.

Op het moment dat we de jongeren (LVB) vertellen dat een collega positief getest is en dat dat betekent dat we in quarantaine moeten, ontstaat er paniek en weerstand. Het is voor ons al niet overzichtelijk te maken en hoe doe je dat dan voor hen? Zoals verwacht zeggen de cliënten direct: 'En jullie mogen zeker wel lekker naar huis!'. Het antwoord dat wij ook in quarantaine moeten en dat samen met hen doen op de locatie, doet de stemming meteen omslaan. Mogen we dan een PlayStation kopen? Eten we dan wel wat lekkers en hoe doen we dan de boodschappen? Deze vragen worden ineens de grootste zorgen.

De PlayStation is natuurlijk gekocht, enkele schilderdoeken zijn aangeschaft (foto), de boodschappen werden besteld. En alles wat niet lekker genoeg was, is van de menulijst gehaald. Zo zijn we de nog resterende zes dagen met elkaar ingegaan. Er is zelfs een ‘lockdown dans’ gemaakt waarmee op één van de twee groepen de sfeer meerdere keren per dag positief beïnvloed werd.

Wat zijn we trots op onze jongeren! Ze hebben het zo goed gedaan. Natuurlijk waren er moeilijke momenten en hebben ze last gehad van het constant op elkaars lip zitten. De flexibiliteit van het team, die allemaal bereid waren een aangepast rooster te draaien en de waardering die we als team hebben gekregen van de manager zorg, onze gedragswetenschapper en gedragskundig medewerkers, hebben er ook voor ons een bijzondere ervaring van gemaakt.

Maar bovenal heeft het een gevoel van saamhorigheid gegeven. Tussen cliënten onderling, en medewerkers onderling. Maar zeker ook tussen cliënten en medewerkers.

Het einde van de quarantaine voelde dan ook als een einde van een schoolkamp; je bent moe, het was intens, het was gezellig, je wilt graag naar huis, maar je gaat het zeker missen.”

Gerelateerde items

Terug naar boven