Werken op een crisisgroep is niet altijd makkelijk. Serena vertelt.

Een telefoontje. Over twee uur staat er een nieuwe cliënt op de stoep. Brian, een jongen met een licht verstandelijke beperking en zulke complexe problemen dat het thuis niet meer gaat. De informatie is schaars, maar ik weet dat hij niet voor niks naar de crisisgroep van ’s Heeren Loo Groot Emaus komt. Snel maak ik een kamer voor hem klaar. Ik leg het welkomstpakketje op zijn kamer en check het dossier voor zover dat er al is.


Ik ben er klaar voor! Altijd. Ik houd van de dynamiek. En weet dat het team er altijd voor me is. Ik kan van ze op aan. Samen bieden we de jongeren op de groep rust, veiligheid en structuur. Samen werken we aan stabiliteit en nieuw perspectief voor de jongeren.

Ik denk aan Sammy, een meisje dat jaren geleden op de groep kwam en vorige week spontaan langs kwam om gedag te zeggen. Wat Sammy toen zal ik nooit vergeten: “Wat moet ik doen om hier weer op de groep terug te komen?” Sammy voelde zich veilig bij ons. En was enorm geholpen met de structuur die haar duidelijkheid gaf. Ja. Daar doe je het voor.

De gedragswetenschapper vertelt ons als team over Brians achtergrond en waar we rekening mee moeten houden tijdens het opnamegesprek. Al snel daarna komt hij met zijn ouders en voogd aan bij ons op de groep. Hij zit er helemaal doorheen en zijn ouders trekken het niet meer. Ze hebben al een lang traject van hulpverlening achter de rug. Er moet iets gebeuren.

In het opnamegesprek met Brian, zijn ouders en zijn voogd beantwoordt Brian allerlei vragen. Zijn ouders vullen aan. Ik krijg een steeds beter beeld van deze jongen en van wat er in zijn leven speelt. Samen bespreken we de afspraken op de groep en eventuele aanvullende afspraken specifiek voor Brian. Brian is hier voor minimaal drie weken. Daarna kijken we verder.

Serena vertelt

Als ik met Brian en zijn ouders naar de groep loop, is de sfeer gespannen. De stoere jongen uit het dossier lijkt ineens heel klein. Het is ook niet niks om hier te zijn. En te blijven.

Brian gaat zo snel mogelijk naar school, het Emaus College. De school staat op hetzelfde terrein als het orthopedagogisch behandelcentrum. Samen met het team begeleiders, de gedragswetenschapper en de docenten van school gaan we aan de slag. Er moet veel gebeuren in korte tijd. We kijken waar Brian behoefte aan heeft en hoe we hem het beste verder kunnen helpen. Nu, op de korte termijn en straks op een wat langere termijn. Elke keer verbaas ik me er weer over wat we in zo’n kort tijdsbestek voor een jongere en zijn ouders kunnen betekenen. We kunnen er écht voor ze zijn.

“De samenstelling van de groep is dynamisch. Net als de jongeren. Regelmatig lopen hun emoties hoog op.”

Als drie weken op de crisisgroep niet genoeg blijkt, wordt de crisisplek van Brian met nog eens drie weken verlengd. Is er daarna meer observatie en diagnostiek nodig om zijn perspectief te bepalen; dan kan het zijn dat hij langer blijft tot maximaal zes maanden. Hij blijft al die tijd op onze groep. Alle begeleiding, zorg, diagnostiek en behandeling is gericht op het stabiliseren van Brian en het ondersteunen bij een terugkeer naar de eigen omgeving of naar een passende vervolgplek. Dat kan een begeleid- of beschermd wonen plek zijn, of een langer tijdelijk verblijf bij ons orthopedagogisch behandelcentrum Groot Emaus.

De samenstelling van de groep is dynamisch. Net als de jongeren. Regelmatig lopen hun emoties hoog op. Dat is soms best lastig en daar moet je tegen kunnen. En mee om kunnen gaan. Gelukkig hebben we een hecht team. We kunnen op elkaar vertrouwen. Daarnaast volgen we regelmatig trainingen en kunnen we altijd een beroep doen op de expertise van de gedragswetenschapper en manager.

Wil jij ook begeleider worden op onze crisisgroep?
Ben jij de begeleider (MBO4/HBO) die zijn hoofd koel houdt en samen met mij en mijn collega’s echt van betekenis wil zijn voor deze jongeren met een licht verstandelijke beperking die in een zeer complexe periode in hun leven zitten? Geïnteresseerd? Neem dan contact op met onze recruiter Debbie Keulen.